Deze blog bevat deze keer geen foto’s maar deze blog is eerder nu een uitlaatklep van al mij gevoelens en gedachten die door mijn hoofd spoken!
Jullie weten wellicht dat ik verpleegkundige ben (of eerder was?). Een tweetal weken had ik een evaluatie gesprek op het werk. Dit gesprek was niet goed want ik word ontnomen in verpleegkundige taken, dit wil niet zeggen dat ik mijn certificaat als verpleegkundige kwijtraak! Als ik dit nu schrijf rollen de tranen over mijn wangen!
Ik heb gevochten voor de vrouw die ik geworden ben na mijn herseninfarct, ik heb nog altijd een zekere vorm van trotsheid maar 1 ding is zeker ‘ik laat me door niemand meer kwetsen!’ .

Mijn herseninfarct of hersentrombose dateert van 15 mei 2010. Ik moest leren spreken, stappen, fietsen,… Op dat moment voelde ik me ‘nutteloos’ en niet wetend wat er me te wachten stond!  Ik was 26 jaar en in de fleur van mijn leven!  Ik weet nog toen de neuroloog aan mijn bed kwam, en zei: “Je bent door het oog van de naald gekropen!”. 

Op dat moment dwong ik mezelf toe om weer te kunnen wandelen (want ik was halfzijdig verlamd toen), te kunnen spreken (en nog steeds kan ik de Nederlandse r niet zeggen, ik heb al sinds kind al dit probleem ;-)) , te kunnen schrijven,… om terug weer als huisvrouw/werkvrouw aan de slag te kunnen!  Andy bracht zelf de strijk mee van thuis naar het ziekenhuis, eigenlijk om zo in revalidatie te leren strijken!  Ik leerde een ei breken want dit ging niet meer, moest ik het ei nu breken met mijn linkerhand of rechterhand?   Want deze taken worden verwacht van een echtgenoot of niet! 

In de laatste weken van mijn revalidatie vroeg ik aan Andy om verpleegkundig materiaal van wat ik nog had mee te nemen… Zodoende dat ik zelf kon oefenen.  Intramusclaire inspuiting, wondzorg, bloedafname… Ik oefende toen op mousses en leidingen om zo alles onder controle en in de hand te krijgen! 

 Ik kon terug spreken, het ging moeizaam maar het lukte wel.  Ik moest soms zoeken naar mijn woorden (afasie) en woorden met meerdere medeklinkers na elkaar ging moeilijk om uit te spreken!

Het doet mij echt pijn wat ik enkele weken terug hoorde, ik voelde mij toen als gefaald! Gefaald in mijn job … De werkdruk ligt zeer hoog dit moment, iedere keer wil ik me bewijzen “Ik kan dit, dit zal wel lukken, het moet!” . Ik ben jaloers op nieuwe collega’s die op de dienst komen, en direct met alles mee zijn, wel van mij gaat dit niet!  En voor mij is dat zeer moeilijk om dit een plaats te geven.  Momenteel word er van de verpleegkundige veel verwacht, en ik moet toegeven: ik kan het niet meer aan! Ik liep op de toppen van mijn tenen en probeerde het maximale wat in me zat eruit te halen! 

Als collega, als verpleegkundige, als mens werk ik graag in teamverband mits goed overleg en goede afspraken!  En ja, soms is er van mijn goedheid gebruik gemaakt!  Ik wou werken, ik wou tonen dat ik het kan, bewijzen dat je ‘het’ ergens kan maar niets is minder waar… Ik ben bezweken onder werkdruk, mijn limiet is bereikt!  Geloof me toegeven of aanvaarden kan ik nog niet en is heel moeilijk!  Ik dacht dat ik een sterke vrouw was maar dat ben ik niet.  Momenteel zit ik met hevige slaapstoornissen en kan ik amper weg met mijn gevoelens!  Eigenlijk een soort van een ‘emotionele’ crisis!

Er werd aan mij gevraagd om te werken op de dienst van de CVA patienten en dergelijke… Voor mij zal dit zeer confronterend zijn omdat ik weet wat er aan de andere kant van de medaille gebeurt!  Misschien kan ik ergens een steun bieden, een toeverlaat???

Soms denk ik: zou ik niet beter eens een klein boekje schrijven?  Een kleine handleiding, een steun, een houvast dat het beter kan… Een ‘model’ zijn voor anderen die woorden van herkenning, een houvast ed… kunnen gebruiken!  Ik ben geen schrijfster maar ‘ervaringen’ delen met anderen die wil ik wel doen! Wat denken jullie? 

8 thoughts on “Een foutje in mijn hoofd???

  1. Ik vind het mooi en moedig… en een boek schrijven over je strijd en ervaringen kan ik enkel aanmoedigen… al was het voor de naasten van iemand die hetzelfde meemaakt een hart onder de riem te steken…. en persoon in kwestie zelf de moed te geven om nooit op te geven.

  2. Lieve Kim, ik maakte hetzelfde mee. Mensen die een cva kregen hebben een heel verschillende weg nadien. Tussen mijn patiënten zitten heel wat CVA- patiënten. De essentie is hen geruststellen en heb verzekeren dat het beter wordt, niet perfect, maar dat er altijd iets overschiet, zoals de R bij jou, zoals mijn vergetelheid soms. Ik zeg dan dat dit me herinnert aan het feit dat ik een CVA had, en me voorzichtig moet gedragen. Lieve groet…en ik blijf je volgen hoor. Bert

  3. vol verbazing heb ik jou verhaal gelezen . Ik wist niet dat jij dit allemaal heb meegemaakt. Heftig en dan nu ook dit nog . Kan mij heel goed voorstellen dat jij niet meer slaapt. En wat dat boek schrijven betreft, ik zou een poging wagen. Volgens mij kunnen nog HEEL veel mensen er wat van leren. Je zou eens cotact moeten zoeken met Aloka Liefrink zij komt ook uit België en schrijft echt superrr. Zou je dit willen . Heel veel respect voor jou Kim 💪💪💪

  4. Dag Kim
    Ik vind het heel moedig dat je dit kan en durft te schrijven. Het is zeker de start van een therapie om je zelfvertrouwen op te krikken. Niemand is volmaakt, ook al krijg je soms de indruk als je naar de profielen op fb of in de boekjes kijkt. Ook al krijg je veel steun vanuit je omgeving, toch moet je voor een deel aan jezelf werken. Als je de manier kan vinden, zoals de tekst hierboven, ben je op de goede weg. Helaas is zoiets van lange adem en stoot je vaak op ongeloof. Jezelf op deze manier kwetsbaar opstellen houdt een risico in, maar er zullen meer positieve reacties zijn. Wellicht kan je mensen met dergelijke problemen aanspreken en jou als voorbeeld kunnen nemen. Geluk zit soms in een klein hoekje, maar weet dat achter de wolken de zon schijnt. Van mij heb je alvast veel respect en waardering, Luc.

  5. Kim ik had al veel respect en bewondering voor U maar als ik dit gelezen heb steigt u nog meer in mijn achtig na wat u allemaal meegemaakt hebt moet u nog meer moed en zelfvertrouwen in u zelf hebben, ik weet het zal gemakkelijk zijn maar ik ben zeker dat u het gaat maken, ik wens u het aller beste en veel succes

  6. Dag Kim, ik vind het heel erg moedig van je. Niet alleen je reactie in deze blog maar ook wat je toen gedaan hebt om er weer bovenop te geraken. Ik denk dat het tijd is om te herbronnen, om uit te zoeken wat je wil bereiken, wat je boeit, wat je drijft. Zoals je toen de wilskracht had om te revalideren wens ik je nu ook de kracht toe om je eigen weg te vinden. En praten helpt. Altijd welkom, ook zonder shoot 😉

  7. Hou vol, je hebt al een ganse weg met succes afgelegd. Jammer dat er job moeilijkheden zijn, ik ken te weinig van die sector, kan dus niets daarover kwijt.
    Werken op die cva dienst kan beide kanten uit. Goed voor hen, die geen hoop hadden en kunnen zien wat jij presteerde. Confronterend voor jou om alles te herbeleven.

    Slaapstoornissen weet ik wel één en ander over. Verminderde concentratie, ik leef deels in autopilootmodus. Veel dingen worden onbelangrijk, behalve mijn vrije tijd. Teveel werk blijft liggen, aantal taken worden teveel uitgesteld.

    Hou vol, je kwam van heel ver terug.
    Een soort pause en dan weer er tegenaan kan werken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.